The following is an exact account of a housekeeping messenger in Ganga Hostel as narrated to Stanley Gabriel. A few dates and names have been changed keeping for anonymity. However, the sequence of events and their elaboration was altered for the interest of the readers.

Note: A Telugu version of the article is available below. 

‘It took me a rather short time compared to the rest of the world to learn what I know about love, fate and the choices we make, but the heart of it came to me in an instant while I was locked up in a cell and was being tortured. But in the flinch and bite of the rod when all you’ve got is a pair of handcuffs and a lockup, you understand what unconditional love really means and that freedom is a universe of possibility.

I was born and brought up in a typical Indian village. My house was along the rich and fertile lands of the river Godavari. My father had one and a half acres of rented land from the landlord Devaraju, the richest person in our village. We grew paddy during Kharif and maize for around three months, the remaining three months both my parents worked in construction sites on a contract basis. From the window in my house, I could see men working in the fields in white dhotis and turbans, womenfolk in bright colors against the green background of paddy fields draped like a saree covering our Motherland that almost seemed to inhabit a magical painting. Everywhere people were engaged in some activity which had a rhythm and tranquility about it, men driving cattle, women fetching water from the streams and my friends playing barefoot around the colony. It was the year when the US launched a war on Iraq, finally when the news came that Saddam a tyrannical dictator was captured, it headlined every newspaper in my village.

I was seventeen then and my Dad was fed up of my poor performance at the school and also my lavish spendings of a rupee a day at the movies. He decided to send me to my Uncle who lived at the then capital city of Hyderabad so I could find some work and not be a burden to my family. As I walked through the umbilical corridor joining the railway platform and the city, I was excited and delighted by it. It was the city where I found the struggle of survival, crucial failures that produced the courage I have today and heartbreaks that defined my love.

After a week’s time at my Uncle’s house, my Aunt boarded me on a bus which was supposed to take me to my Uncle’s place of work. The bus was close to full while the driver turned in his seat and scowled at the back menacingly, spat a jet of vivid red betelnut juice through the window and sped away. The engine roared, gears meshed with a growl and thud, through crowds of pedestrians and tall buildings with shining windows. In that rush and hustle, I forgot the place I had to get down. It was not until I saw the same skyscrapers again did I realize I missed my stop. I panicked from my gut. My palms began to sweat. The bus honked to and fro all through the evening until I could see a faint glint of moonlight on my window.

The conductor politely asked me to get down. He explained this was the last ride for the day and the bus wouldn’t go any further.

“Do you know the place you should go to?” , he asked in a rather warm-hearted tone.

“I f-f-forgot!”, I stammered.

“Did you eat?”

Till this day I never forget those three fistfuls of rice balls I ate or the conductor that fed me. The following day my Uncle threw me out of the house as he found out I was a fit for nothing lad who couldn’t even get down at the place I was sent to. I didn’t want to go back to my village as the same loser shithead I was. I worked in hotels cleaning tables and toilets at local restaurants for a day’s meal. I slept on curbs with people who had wounds rotting to their bones and maggots lying everywhere. The suffering was indescribable. It was unceasing. As days passed and I had no work to do I ate what was left of the plates fed to stray dogs. I woke up one day with curry dripping my beard, rice mashed into my black fingernails and chicken spattered on the ground below.

I cried till I could no more. I went back to my Uncle, borrowed a sum of one hundred rupees as a public statement that I would repay him by the end of the day. I sold tea, biscuit and cigarettes outside the cinemas at midnight. Nights turned to mornings, my bicycle turned into a Luna, and soon I was making five hundred rupees a day that profited close to a hundred. It is not having too little, it is craving which makes a person poor. On a particular night, my Uncle came to me and asked how I was able to earn more than what he did in such a short while. He had his fair share of doubts if I was into gambling or selling marijuana and such sorts. He was not all too wrong for I was a shithead who invested in cigarettes which I thought was easy money.

The next morning was my day of reckoning. A time I thought my life had almost ended. I was put inside a lockup on charges of sexual assault on a girl and of dumping her right behind my regular spot of selling smokes. Like any other young guy growing up, I wanted to run away from all of this and hide. Life had a different purpose for me. I was tortured for three days in a cell to accept the atrocity done. Of raping a girl and dumping her right behind where I almost spend every single minute of my day at! There was a constable who regularly scared me away for selling late into those nights. I would bribe three packs of select Dunhill cigars and timely teacups to let me be. He knew the timid coward inside me. It was to be proved three days later I had no connection with the crime and that all the accusations were false.

On the night I was left chained in the lockup all I was left with were my handcuffs and the lockup. As a stark incandescent bulb flickered right above me I understood that freedom is a universe of possibility and what unconditional love truly meant. Whenever human beings find themselves alone, as a natural reaction, they start looking for company. Whenever they are in trouble, they look for someone to help them. Whenever they reach an impasse, they look to someone to show them the way out. Every recurrent anguish, longing, and desire finds its own special helper. But that night when the bulb went off, even my very shadow left me. This event changed my outlook of life forever. I realized love lied at the heart of one’s own survival. That nobody and nothing in this world would ever come to your aid in times of distress. That happiness and freedom are the crux of solving problems, but not in avoiding them!

I later moved on to GMR constructions in building the Rajiv Gandhi International Airport at Shamshabad. I was a site worker there. I slept in a 6-foot x 6-foot cubicle elevator space with high-intensity power running along its wiring lines. After a month I moved to Chennai for a better offer. I am now married with a daughter. I plan on going to Mauritius as housekeeping staff. The pay there is triple of what I get here. My name is Krishna and I may not be all too right about the philosophy I live with, but this is the life that I know of.’


ఈ క్రింది కథనం, గంగా హాస్టల్ లో హౌస్ కీపింగ్ సిబ్బందిగా పనిచేసే కృష్ణ, మాకు చెప్పిన దానిని ఆధారంగా చేసుకొని రాయడం జరిగింది. తనకు ఎటువంటి ఇబ్బందీ రాకుండా ఉండడం కోసం కొన్ని పేర్లూ, తారీకులూ మార్చడం జరిగింది. పాఠకులు కథనంలో ఎక్కువ నిమగ్నమవడం కోసం సంఘటనల క్రమాన్ని, వర్ణనను కాస్త మార్చడం జరిగింది.

‘ప్రపంచంలోని ఇతరులతో పోలిస్తే ప్రేమా, స్వేచ్చా, విధీ, మనం తీసుకునే నిర్ణయాలూ వీటి యొక్క విలువ, గొప్పతనం నాకు కాస్త త్వరగానే తెలిసొచ్చింది. దీనికి ప్రధాన కారణం నన్ను సెల్లో వేసి హింసించిన క్షణాలు. లాఠీ దెబ్బలతో ఒళ్ళు హూనం అయినప్పుడు నాతో పాటు కేవలం సంకెళ్ళూ, జైలు గదీ మాత్రమే ఉన్నప్పుడు నాకు బేషరతైన ప్రేమ ఇంకా స్వేచ్ఛ యొక్క అవసరం, గొప్పతనం తెలిసొచ్చాయ్.

నేను ఒక సాధారణ పల్లెటూరిలో పుట్టి పెరిగాను. మా ఇల్లు గోదావరి నది ఒడ్డున ఉండేది. మా ఊరిలోనే అత్యంత సంపన్నుడైన భూస్వామి దేవరాజు దగ్గర మా నాన్నగారు ఒకటిన్నర ఎకరాల భూమి కౌలుకు తీసుకుని సాగు చేసేవారు. ఖరీఫ్ లో వరి ఆ తర్వాత మూడు నెలల పాటు మొక్కజొన్న పండించేవాళ్ళం. మిగిలిన మూడు నెలలు మా అమ్మా నాన్నా ఇద్దరూ కాంట్రాక్టు ప్రాతిపదికన నిర్మాణస్థలాల్లో పని చేసేవారు. ఆ రోజుల్లో ఊళ్ళల్లో అందరూ ఎప్పుడూ ఏదో పనిలో ఉండేవారు, మగవాళ్ళు పొలం పనులు, ఆడవాళ్ళు కాలువల నుండి నీళ్లు తీసుకురావడం, ఇంటి పనులు, కుర్రాళ్ళు వట్టికాళ్ళతో వీధులన్నీ తిరుగుతూ ఆడుకోవడం; ఇవన్నీ చాలా పద్దతిగా ప్రశాంతంగా జరుగుతూ ఒక అందమైన చిత్రాన్ని చూస్తున్న అనుభూతిని కలిగించేది.

ఆ సంవత్సరం… అమెరికా ఇరాక్ పై యుద్ధం ప్రారంభించిన సంవత్సరం…సద్దాం పట్టుబడిన వార్త మా ఊర్లోని ప్రతీ పత్రికలోనూ వచ్చిన సంవత్సరం. నాకప్పుడు పదిహేడేళ్లు. అంతంతమాత్రంగా ఉన్న నా చదువూ, సినిమాల కోసం రోజుకు రూపాయి విలాసవంతంగా ఖర్చు చేయడం పట్ల మా నాన్నగారు విసుగుచెందారు. కుటుంబానికి భారం కాకూడదని నన్ను మా నాన్నగారు ఏదైనా పని చేసుకోవడానికి అప్పటి మా రాజధానైన హైదరాబాద్ లో ఉండే మా మావయ్య దగ్గరుకు నన్ను పంపారు. రైలు దిగి ఆ మహానగరంలోకి అడుగుపెడుతూనే నేనెంతో ఆశ్చర్యానికి, ఎంతో సంతోషానికి గురయ్యాను. కానీ నాకు అప్పటికి తెలీదు కదా ఆ నగరంలోనే నాకు నా జీవితంలోనే అత్యంత కఠినమైన సమయం వస్తుందనీ, ఎన్నో కష్టాలూ,వైఫల్యాలూ ఎదుర్కోవలసి వస్తుందనీ, అవే నేను ఈరోజు ఉన్న విధంగా, ధైర్యవంతుడిగా నన్ను మలుస్తాయని.

ఒక వారం రోజులు మా మావయ్య వాళ్ళ ఇంట్లో ఉన్నాకా మా అత్తయ్య నన్ను మావయ్య పని చేసే చోటుకి తీసుకెళ్ళే బస్సు ఎక్కించింది. బస్సు అలా జన సమూహాలలోంచి, పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులు, ఆకాశహర్మ్యాలనూ దాటుకుంటూ వెళ్ళసాగింది. వాటిని చూస్తూ చూస్తూ నేను దిగవలసిన చోటు మర్చిపోయాను. ప్రయాణంలో ఇది వరకే చుసిన వాటినే మళ్ళీ చూసినప్పటికి కానీ నాకు తెలియలేదు నేను దిగవలసిన చోటు మర్చిపోయాను అని. నాకు చాలా భయమేసింది, ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టాయి. బస్సు రోజంతా దాని మార్గంలో అటూ ఇటూ చాలా సార్లు తిరిగింది. అలా రాత్రి అయిపోయింది. అప్పుడు కండక్టరు నా దగ్గరకి వచ్చి, “ఇంక ఈ రోజుకి బస్సు సమయం అయిపోయింది, నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళాలి” అని చాలా మంచిగా మాట్లాడుతూ అడిగాడు. నేను తడబడుతూ “మర్చిపోయాను” అని చెప్పాను. అప్పుడు “తిన్నావా!” అని కండక్టరు నన్ను అడిగాడు.

ఆ రోజు తిన్న మూడు ముద్దల అన్నాన్ని గానీ ఆ కండక్టరును గానీ నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. ఆ తర్వాతి రోజు, నేను ఎందుకూ పనికి రాననీ, కనీసం చెప్పిన చోట బస్సు దిగడం కూడా తెలీదని కోపంతో మా మావయ్య నన్ను ఇంటి నుండి గెంటేసాడు. నాకు ఆ మొఖంతో మళ్ళీ మా ఊరు వెళ్ళాలనిపించలేదు. పూట తిండి కోసం అక్కడే హోటళ్ళలో బల్లలూ, టోయిలెట్లూ శుభ్రం చేసేవాడ్ని. ఫుట్ పాత్లపై ఒళ్ళంతా గాయాలతో ఉన్నవాళ్లూ, రకరకాల పురుగులు మధ్య పడుకునేవాడ్ని. ఆ ఎడతెగని వ్యధ వర్ణనాతీతం. రోజులు గడిచే కొద్దీ ఏం పనీ దొరకక వీధి కుక్కల కోసం ప్లేట్లలో వేసిన అన్నంలో మిగిలిపోయిన దానిని తినేవాడ్ని. ఒక రోజు పొద్దున్నే లెగిసి, కూర నా గడ్డం మీద నుండి కారడం, అన్నం నా గోళ్ళల్లో మొత్తం నిండిపోవడం, చికెన్ ముక్కలు నా చుట్టూ చిందరవందరగా పడి ఉండడం గమనించాను.

శక్తి అయిపోయి ఏడుపు ఆగేవరకు ఏడుస్తూనే ఉన్నాను. మా మావయ్య దగ్గరకు తిరిగి వెళ్ళి, ఒక రోజులోపు తిరిగి ఇచ్చేస్తానన్న హామీ మీద ఒక వంద రూపాయలు అప్పుగా తీసుకున్నాను. అర్ధరాత్రులు సినిమా థియేటర్ల దగ్గర టీ, బిస్కెట్లూ, సిగరెట్లూ అమ్మాను. రాత్రులు పగలయ్యాయి, నా సైకిలు లూనా బండి అయ్యింది. కొద్దీ రోజుల్లోనే నేను రోజుకి ఐదు వందల రూపాయిలు సంపాదించాను అందులో ఇంచుమించు వంద లాభం వచ్చేది. మనిషిని పేదవాడ్ని చేసేది తన దగ్గర తక్కువ ఉండడం కాదు, అత్యాశ. ఒక రాత్రి మా మావయ్య నా దగ్గరకి వచ్చి అంత తక్కువ సమయంలోనే నేను తనకంటే ఎక్కువ ఎలా సంపాదిస్తున్నాని అడిగాడు. నేను జూదంలోకి గానీ మాదక ద్రవ్యాల వ్యాపారంలోకి గానీ వెళ్ళానేమో అని తన అనుమానం. ఐతే తన అనుమానం పూర్తిగా తప్పేమీ కాకపోవచ్చు, ఎందుకంటే నేను సులభంగా డబ్బు చేస్కోవడం కోసం సిగరెట్లు అమ్మాను.

ఆ తర్వాతి రోజు నా జీవితంలోనే మర్చిపోలేని రోజు. నా జీవితం ఇంక ముగిసిపోయిందనే అనుకున్నాను. ఒక అమ్మాయిని లైంగికంగా వేధించి, ఆమెను నేను రోజూ అమ్మే స్థలం వెనకాల పడవేసాను అన్న అభియోగం మీద నన్ను పోలీసులు అరెస్టు చేసారు. ఒక సాధారణ కుర్రవాడి లాగే నేనూ వీటికి దూరంగా పారిపోయి దాకుందాం అనుకున్నా. కానీ విధి వేరేలా అనుకుంది. మూడు రోజుల పాటు సెల్ లో ఆ అభియోగం ఒప్పుకోమని నన్ను రకరకాలుగా హింసించారు. ఒక కానిస్టేబుల్ ఉండేవాడు, అంత రాత్రి అమ్ముతున్నందుకు నన్ను బెదిరించేవాడు, అతనికి నేను కొన్ని టీలు, కొన్ని సిగరెట్ ప్యాకెట్లు లంచంగా ఇచ్చివాడ్ని, దాంతో నన్ను అమ్ముకోనిచ్చేవాడు. అతనికి తెలుసు నేనూ పిరికివాడిననీ నేను ఆ పని చేయలేదు అని. మొత్తానికి మూడు రోజులు జైల్లో గడిపాక నేను నిర్ధోషిననీ, నా మీద మోపిన అభియోగాళ్లన్నీ తప్పని తేల్చారు.

నేను జైల్లో ఉన్న రాత్రి నాకు తోడుగా కేవలం నా బేడీలు ఇంకా ఆ లాకప్ గది మాత్రమే ఉన్నాయ్. నా తలపైన ఉన్న చిన్న బల్బు అలా మిణుకుతుండగా నాకు స్వేచ్ఛ యొక్క గొప్పతనం తెలిసొచ్చింది. ఎప్పుడైతే మనుషులు ఒంటరిగా ఉన్నారో వాళ్ళు ఒక తోడు కోసం వెతుకుతారు, ఎప్పుడైతే వాళ్ళు కష్టాల్లో ఉన్నారో వాళ్ళకి సాయం చేసే వారి కోసం వెతుకుతారు, కఠిన పరిస్థితుల్లో ఉన్నప్పుడు అందులోంచి బయట పడేసే వారి కోసం వెతుకుతారు. సాధారణంగా అలాంటి ప్రతీ పరిస్థితుల్లోనూ మనకు ఎవరొకరు తోడుగా ఉంటారు. కానీ ఆ రోజు రాత్రి ఆ బల్బు ఆరిపోయాక నా నీడ కూడా నన్ను వదిలేసింది. ఈ సంఘటన జీవితంపై నా దృక్పథాన్ని మార్చేసింది. ఎవరూ, ఏదీ కష్ట సమయాల్లో తోడుగా ఉండరు అని అర్ధమయ్యింది. సమస్యలను పరిష్కరించుకోవడానికి ఆనందం, స్వేచ్ఛ చాలా కీలకం అనీ, కానీ వాటితో సమస్యలను నివారించలేమని తెలుసుకున్నాను.

ఆ తరువాత నేను జి.ఎం.ఆర్ కన్స్ట్రక్షన్స్ లో చేరి శంషాబాద్ లోని రాజీవ్ గాంధీ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం నిర్మాణంలో పని చేశాను. అక్కడ పై నుండి కరెంటు తీగలు వెళ్తున్న ఒక ఆరు*ఆరు అడుగుల ఎలివేటర్ లో పడుకునేవాడ్ని. ఒక నెల తర్వాత మరింత మంచి పని కోసం చెన్నై వచ్చేసాను. ఇప్పుడు నాకు పెళ్ళయ్యి ఒక కూతురు ఉంది. నేను మారిషస్ కి వెళ్ళి హౌస్ కీపింగ్ సిబ్బందిగా పని చేయాలి అనుకుంటున్నాను. ఇక్కడ వచ్చే దాని కన్నా అక్కడ మూడు రేట్లు ఎక్కువ వస్తుంది. నా పేరు కృష్ణ, నేను నా జీవితం నుండి తెలుసుకున్న సిధ్ధాంతాలన్నీ సరైనవి కాకపోవచ్చు, కానీ ఇదే నాకు తెలిసిన జీవితం.’

(Visited 456 times, 1 visits today)